Het Sint Maartenscollege in Maastricht gaat alle schoolborden vervangen door “digiborden”. Een goedkoop elektronisch schoolbord kost al gauw 3000 euro, exclusief BTW. Daar komt dan natuurlijk nog een computer bij en een training om de digibeten onder de leerkrachten te leren met het ding om te gaan. Dat is niet meer dan een begin, want om er effectief gebruik van te maken moet je ook over digitaal materiaal beschikken.
De afschrijvingstijd voor een pc en een smartboard is ongeveer drie tot vier jaar. Daarna zit je met verouderde spullen die je alleen maar beperken in plaats van helpen.
Toch laat menige school zich niet door de kosten afschrikken omdat het de school een modern imago verschaft.
Of het digitale krijtje daadwerkelijk iets verandert aan het onderwijs kunnen we betwijfelen. Juist het schoolbord (digitaal of niet) is bedoeld voor klassikale onderwijsvormen: allemaal op het zelfde moment het zelfde doen en in de zelfde richting kijken. Nu zijn er scholen, bijvoorbeeld Daltonscholen, die klassikaal onderwijs willen vermijden. Zij gebruiken het dure hulpmiddel dan voor een of enkele kinderen die het systeem gebruiken als een grote (dure) monitor.
Hoe het Sint Maartenscollege de borden wil gaan gebruiken, is mij nog niet bekend, maar ik durf te wedden dat het vooral voor klassikaal onderwijs is en op een wijze die nauwelijks verschilt van het oude schoolbord.
Het wordt nu wel makkelijker om de PowerPoint-treurigheid ook in het VO om zich heen te laten grijpen. PowerPoint-treurigheid: het oplezen van tekst die iedereen al kan lezen.
Voor proefwerkpapier, kopieën, labbril en -jas, etc. is geen geld. Zoals de directie van Sint Maartenscollege zei: “Het geld dat we krijgen van de overheid is niet voldoende om de kosten van het onderwijs te dekken”. NB: we hebben het hier over jaarlijkse kosten per leerling van 12,50 euro voor papier, een labjas en -bril voor 1,50 euro.
Blijkbaar besteedt men liever geld aan peperdure digitale krijtjes die over drie tot vier zijn waardeloos geworden zijn en waarvan de meerwaarde in het onderwijs op zijn minst discutabel is. Ik vraag mij af of men zich realiseert dat men iedere drie to vier jaar opnieuw daarin moet investeren.
Wellicht had men even wat van Larry Cuban moeten lezen. Voor een eenvoudig begin kunnen ze terecht bij het artikel “SO MUCH HIGH-TECH MONEY INVESTED, SO LITTLE USE: HOW COME?“
Ik wens de dames en heren veel succes met deze vermeende onderwijsvernieuwing.
Overigens is het ouderwetse schoolbord -voor zover ik weet- het enige succesvolle hulpmiddel dat specifiek voor het onderwijs is ontwikkeld. Die eer komt hoogst waarschijnlijk James Pillans toe, hoofd van de Old High School of Edinburgh, Scotland. Hij ontwikkelde het bord (met gekleurde krijtjes) voor zijn aardrijkskunde onderwijs.
